از نظر شيعه، مسئله مهدويت ونويد ظهور مهدي موعود(ع)، يكي از مسايل بسيار حياتي اسلام به شمار مي رود و به اندازه اي اهميت دارد كه اعتقاد به ظهور حضرت، در رديف وقوع قيامت، وتكذيب وتصديقش در رديف تكذيب وتصديق رسول اكرم (ص) مي باشد.
از نظر شيعه، مهدويت يك مسئله كهن و ريشه دار است وسابقه آن به نخستين روزهاي طلوع فجر اسلام و دوران رشد شخص نبي اكرم (ص) برمي گردد.
به اعتقاد شيعه، علاوه بر آيات متعددي كه در قرآن كريم وارد شده و پيشوايان ديني آن ها را به وجود مقدس مهدي موعود تفسيركرده اند، صدها حديث معتبر و متواتر از حضرت رسول اكرم (ص) و جانشينان آن حضرت صادر شده كه در آن ها صفات، خصوصيات و جزئيات زندگي آن منتظر موعود و اين كه پس از تولد دو بار غيبت خواهد داشت و پس از غيبت طولاني ظهور خواهد كرد و با تشكيل حوادث واحد جهاني، جهان را پر از عدل و داد خواهد نمود، بيان شده است.

معناي انتظار لغوي براي همگان روشن است، درباره معناي اصطلاحي آن هم سخن بسيار است، نويسندگان و گويندگان در اين باره به وفور سخن گفته و قلمفرسايي كرده اند و ابعاد گوناگون آن را بررسي نموده اند، اين كه انتظار مثبت و سازنده كدام است؟ انتظار مخرب چيست؟ انواع آن چگونه است؟ آسيب انتظار چگونه شكل گرفته و مي گيرد و ...
هدف اين نوشتار ...
اين نوشته بر آن است كه از زاويه اي ديگر به اين موضوع بپردازد. اين اصل مورد قبول همگان است كه انسان و جامعه اي كه منتظر نباشد در حقيقت جامعه اي راكد، خاموش و فاقد آرمان است . ولي جامعه منتظر جامعه اي پويا، متحرك ، نقش آفرين ، سازنده، فعال و تاثيرگذار و ... است. از همين رو است كه انتظار فرج در روايات اهل بيت (ع) خود بخشي از فرج دانسته شده است، چه اين كه با اين انتظار حركت روشن شده و بستر آن فراهم مي گردد. «انتظار الفرج من الفرج» طبيعي است كه اين تحرك آفريني و ايفاي نقش اگر برنامه ريزي شده و تحت مديريت صحيح نباشد، به شدت آسيب زا خواهد بود، پيدايش فرقه هاي منحرف در اين عرصه از جمله اين فرآورده هاي مخرب است. اگر انتظار ، خارج از فهم جامع از دين وآموزه هاي ديگر قرآن و حديث مطرح گردد، بويژه در صورت طرح افراطي و توسعه تقاضا به صورت كنترل نشده - روشن است كه از دل آن ده ها گروه انحرافي و مدعياني كه مي خواهند از اين بازار گرم استفاده كنند، پديدار خواهند شد. چنانكه در مورد شيخيه و سپس فرقه ضاله بابيه و بهائيت اتفاق افتاده است.
 

بلاي جانسوز عصر ما غيبت نيست، غفلت است.
حال و روز شيعه در اين عصر، از دو وجه بيرون نيست. يا معصوم خاتم را، امام را و ولي الله اعظم را محبوب و مقصود و مقتداي خويش مي داند يا سر بر آستان محبوب و مقتدايي ديگر مي سايد. شيعه اگر گمان كند كه حبيب و طبيب و نجات بخشي جز او در عالم هست، راه به خطا برده است و پا از صراط مستقيم تشيع بيرون نهاده است. شيعه اگر در حضور آب، دل به سراب مي سپارد، چگونه نام خود را شيعه مي گذارد؟ شيعه بهتر از هر كس مي فهمد كه:
«مَن ماتَ و لَم يَعرف اِمامَ زمانه ماتَ مِيتةِ الجاهلية »
«هركه بميرد و امام زمان خود را نشناسد، به مرگ جاهليت مرده است. » 
 

باز سلام، دوباره سلام به صبح آدينه ، سلام بر تو هم صبحگاهان هم شامگاهان ، سلام بر تو آندم كه عصر جمعه افق نگاه مهربانت را رصد مي كنيم. مهدي فاطمه! به نسيم گفته ام وقتي تو آمدي عطر گلهاي نرگس را برايت بياورد، به اطلسي ها گفته ام وقتي تو آمدي فرش راهت شوند. به پيچك هاي باغچه قلبم گفته ام جز از ساقه انتظار بالا نرود، به چشمانم قول داده ام وقتي تو آمدي آن ها را به تماشاي تو بياورم.