«اگر من بخواهم يك توصيه به شما بكنم، آن توصيه اين خواهد بود كه بصيرت خودتان را زياد كنيد؛ بصيرت. بلاهايي كه بر ملت ها وارد مي شود، در بسياري از موارد بر اثر بي بصيرتي است. خطاهايي كه بعضي از افراد مي كنند : مي بينيد در جامعه خودمان هم گاهي بعضي از عامه مردم و بيشتر از نخبگان، خطاهايي مي كنند. نخبگان كه حالا انتظار هست كه كمتر خطا كنند، گاهي خطاهايشان اگر كماً هم بيشتر نباشد، كيفاً بيش از خطاهاي عامه مردم است : بر اثر بي بصيرتي است.»

اي آفريدگار صبح! در جشن با شكوه روزي كه آغاز مي شود و در همه روزهايي كه شيريني نام تو برلبانم مي نشيند من عهد ديرينه خويش را با صاحب صبح و امام عصر تازه مي كنم و دست بيعتم را در زلال دستانش معطر مي كنم تا شعر سپيد اين عشق در صحن دلم تكرار شود. طراوت جاري اين عهد و بيعت هرگز از باغ خاطرم بيرون نمي رود و پيوسته شال سبز محبتش را برگردن مي نهم تا نوازشگر شانه هاي لرزانم باشد. خالق مهربان من! اگر دست تقدير تو، لباس سپيد آخرت را برتن من پوشاند و درخت زندگي ام،تنبه خواب زمستاني و ابدي خويش سپرد و ميان آن ماه تابان در آسمان چشم مردمان آشكار شد، مرا از محراب قبرم برانگيز و توفيق احرام در صحن و صفايش عنايت كن تا لبيك گويان در گرد كعبه وجود مقدسش طواف كنم. اي اجابت كننده هر دعا! پنجره قلب منتظران رو به آسمان بيكرانت گشوده است تا به يك اشارت تو، غبار غم و اندوه غيبت از دل ها برخيزد و چشم ها به تماشاي باران ظهور بنشيند. خدايا! شب يلداي هجران را به يمن ظهور ماه كاملش، كوتاه كن كه شب پرستان ، همچنان چشم بر صبح صادقش بسته اند و ما مومنان طلوع خورشيد جمالش را نزديك مي دانيم.

منبع : صبح صادق

طلوع مي‌كند آن آفتاب پنهاني               ز سمت مشرق جغرافياي عرفاني
دوباره پلك دلم مي‌پرد نشانه چيست      شنيده‌ام كه مي‌آيد كسي به مهماني
كسي كه سبزتر از هزار بار بهار              كسي شگفت كسي آن چنان كه مي‌داني

                                                                               مرحوم قيصر امين‌پور

آسمان دلم ابري و چشم هايم باراني است. بالهاي خيالم شكسته و پرواز برايم مقدر نيست. كاش آفتاب صبر با دلم آشتي مي كرد، كاش باز هم غنچه هاي لبخند در باغچه هايم باز مي شد و كاش فرهنگ لغت با واژه ي ظهور تو آغاز مي شد بي هدف از كوچه ها و خيابان ها مي گذرم و جز صداي خسته ي گام هايم بر روي برگ هاي خشك ديگر آوازي به گوشم نمي رسد. در داخل سينه ام مرغ جواني بال بال مي زند گويا او هم مانند من ديگر رمقي براي انتظار ندارد.

اين روزهاباران چه شاعرانه نامت رازمزمه مي كند....
اين روزهاباران چه شاعرانه نامت رازمزمه مي كندوزمين سرشارمي شودازعشق...
اين جامنم كه تنها روي زمين مانده ام ودلتنگي ها وبهانه ها وبغض هايي كه باهرنفس درگلوحبس مي كنم....
مثل كودكي بازيگوش رازدوست داشتنت رازيربالش پرم پنهان مي كنم تا خواب آمدنت مرابه پروازدراورد واوج گرفتن بايادتوراتجربه كنم با بغض هاي نباريده ام...
چشمان اسمان زمين راخيس كرده است چه مي شود نگاهم كني...
اي همه انتظار...اي همه ترنم باران...اي همه عشق واحساس!
چه تنهاباران رابه دوش مي كشم...خوش بحال باران كه روي شانه هايت ارام مي گيرد...خوش بحال باران كه دستهايت رابه سويش دراز مي كني ودعا مي كني براي رضاي خدا....براي ما ...براي نعمتي كه خداوند به ما ارزاني داشته است....

مهدي جان! به ما و كسان مان سختي رسيده و سرمايه اندك آورده ايم، پس پيمانه ما را كامل گردان و به ما صدقه و بخشش ده، بيا بر ما نظري كن و دستي بر سر ما كشيده، كامل مان كن. اي خورشيد رخ بركشيده در پس ابر، اي سفر كرده هجران گزيده تا كي تو همچنان در غيبت و ما اين چنين در هجران؟ جان جهاني نثار قدومت باد. آيا هجران امروز ما به فرداي وصال تو نمي رسد؟ اي پيشواي محرومان، اي دادخواه مظلومان، اي فريادرس درماندگان، اي آخرين، ديدگان جست وجوگر ما بر دروازه هر سحر قامت تو را منتظر است، آيا مي شود كه شام تار هجران ما به صبح روشن وصالت بدل شود. رايت رسول خدا، اي آخرين رسالت پيغمبران بر دوش، اي شمشير علي (ع) بر كف و اي عصاي موسي در دست، اي خاتم سليمان در انگشت بر ما چه سخت است كه همگان را ببينيم و تو را نبينيم. اي كمال موسي را وارث، اي شكوه عيسي را واجد، اي صبر ايوب را صاحب، چه دشوار است كه سخنان همه به گوش مان رسد و صداي دلنشين تو را نشنويم. اي يادگار خدا در زمين، اي دست تواناي حق در آستين، اي قرآن ناطق خدا، اي رسم اعظم الهي چه سخت است كه لطفت را به عيان ببينيم و دشمن در انكار وجود نازنينت بر ما طعنه زند.

منبع: صبح صادق

مهدي جان!
دردهاي زيادي است كه به آنها وعده داده ام كه با آمدنت علاج مي شود...
جمعه ها دم غروب وقتي آسمان ازاندوه نيامدنت دوباره مثل صدها سال ديگر كه اشك سرخ مي بارد به خودمي گويم آقايم بازهم نيامد...
درست جمعه هاوقتي قلبم وقلب همه ازتنگي فراقت مثل لاله اي كه زيرپا لگدشودچروكيده ورنجيده مي شودباخودمي گويم اين دردعاقبت مراخواهدكشت...
وبعدبه خودنهيب مي زنم كه اوخواهدآمدوآنگاه ازديدگانم قطره اي اشك مي چكدوازسوزان ترين پرده اندوهم مي گويم:
مهدي جان!
درست است كه من بد هستم ولايق تونيستم....اما!
اما دوستت دارم...
نمي دانم كي جلوه مي نمايي...نمي دانم كدامين جمعه زپرده درآيي...
فراق تو كي به سرآيدآقا....؟
شب هجرانت كي سحرمي شود اي سحرخيزمدينه!

منبع: صبح صادق